Architektura nowego skrzydła budynku godzi w harmonijny sposób cechy charakterystyczne dla obu występujących na Warszawskim Grochowie tradycji architektonicznych. Z sąsiedniej zabudowy pochodzącej z dwudziestolecia międzywojennego zaczerpnięto łagodne nachylenie dachu i wykończenie fasad chropawym tynkiem. Do istniejącego pawilonu z lat siedemdziesiątych nawiązano słupowo-płytowym układem konstrukcyjnym, pasmowymi oknami oraz gabarytem.

Nowa część ma posadzkę na poziomie otaczającego terenu, dzięki czemu niepełnosprawni będą mogli dostać się do środka tą samą drogą co pozostali użytkownicy. Charakter wnętrz tworzą wylewane posadzki w kolorze żółtym, odsłonięte rury instalacyjne i pozostawione w surowym betonie słupy, zaś w jednoprzestrzennej sali obsługi na parterze – pokrywające sufity płyty wełny drzewnej.